Ja? To ta z obrazka...

Podobno jestem inteligentna. Nie mądra. Nie mogę powiedzieć o sobie, że jestem mądra. Mądrość jest osiągnięciem, nie cechą. Mądrość trzeba zdobyć, a nie dostać w ładunku genetycznym przy zapłodnieniu.

Podobno też jestem ładna. Tylko ja w to nie wierzę. Poczucie własnej wartości skacze mi jak forma Małysza. Są dni lepsze i gorsze.

Podobno mam poczucie humoru. Wisielcze. Cyniczne. Ludzie przeze mnie płaczą. Bo chamskie odzywki w moim wykonaniu nie wzbudzają oburzenia, tylko dziki rechot stadny. Cynizm zawsze wydawał mi się dobrą obroną przed złem tego świata.

Podobno jestem wygadana, beztroska i przez to mam zajebiście w życiu. Też tylko podobno, bo jestem jednostką wiecznie niezadowoloną i marudzącą.

Podobno mam szerokie zainteresowania. Otóż, ja nie wiem czy je w ogóle mam. Słomiany zapał to częsta przypadłość u mnie.

Podobno też jestem zdecydowana. Osiągam cele, które sobie wyznaczam. Dobrze, ale rezygnuję ze wszystkiego innego. Za bardzo się staram. Satysfakcja się zdarza, ale to niewystarczająca rekompensata.

Podobno posiadam setki innych zalet, o których nawet filozofom się nie śniło. Otóż, ja nie wiem czy w ogóle jakieś mam. Niegrzeczna i grzeszna? O tak.

To co myślą o mnie ludzie jest zupełnie inne niż sposób, w jaki sama siebie postrzegam. Podobieństwa są jak cienie różnic. Różni ludzie spostrzegają różne podobieństwa i podobne różnice.

Taak. Podobno robi wielką różnicę.